สลิ่ม กับ ลอดช่อง (ตอนที่ 2)---อดีตฝันวันวาน(2)
posted on 20 May 2009 11:52 by coffeebreakมาแล้วๆ เดินมาพร้อมกับขาเรียวสวย (ตกลงกรูเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่วะเนี่ย มาแอบมองขาผู้ชาย)
(มรึงเป็นผู้ชาย)... (เฮ้ย ...เสียงใครวะ)... (กรูเอง)
แล้วหน้าแป้นๆของไอ้ลอดช่องก็มาบดบังทัศนียภาพ ขาขาวๆ ของปั๊บ
“ โรคจิต ป่ะเนี่ยมรึงอ่ะ มาแอบมองขาผู้ชาย”
“อ้าว....ไอ้นี่ ความสุขกรูอ่ะ”
ฉับพลันนั้น ไอ้ลอดช่อง ถลกขากางเกง (ซึ่งสั้นอยู่แล้ว) ขึ้น พร้อมกับชี้ชวนให้สลิ่มดู
“เนี่ย ดูเข้าไปเดะ ขาก็ออกจะขาว ขนหน้าแข้งก็นุ่มสลวย ด้วยแพนทีน”
“ แพน ....ีน กูนี่เอามะ ไอ้บ้า ไม่คุยด้วยและ”
.....................................................................................................................................
ใครนะ มันช่างสร้าง ผู้ชายคนนี้มาทำให้กรูต้องมานั่งร้องไห้วะเนี่ย
“ เฮ้ยเป็นไง เลิกร้องได้แล้ว กรูว่า ปล่อยๆมันเหอะ ไอ้บอยอ่ะ เดี๋ยวเราก็เรียนจบ ไม่ได้เจอกัน” ลอดช่องนั่งลงข้างๆ
(สลิ่ม เลิกหันไปมองขาของปั๊บ แล้วตัดสินใจเป็นแฟนกับบอยแทนเมื่อได้รับ ดอกไม้วันวาเลนไทน์)
“เดี๋ยวเรียน มหา’ลัย มรึงก็จะเจอ คนอื่นๆ มากมาย ไอ้บอย ก็แค่คนๆนึงที่ผ่านมา โอป่ะ”
“ถ้ากรูไปเรียน มหา’ลัยอ่ะ ใครจะมานั่งปลอบใจกรู อย่างมึงวะเนี่ย”
“ ......................”ตลอดระยะเวลาที่เรียนด้วยกันมาเนี่ย เพิ่งเห็นมันพูดจาดีก็คราวนี้ล่ะ
..........................................................................................................
หลังจากนั้น ความรู้สึกแปลก ที่สลิ่มมีให้กับลอดช่องมันก็เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แต่สลิ่มเอง ก็มี puppy love เข้ามาในชีวิตเรื่อยๆ
สุข บ้าง ร้องไห้บ้าง
แต่เวลาร้องไห้ทีไร ก็ต้องวิ่งไปหาไอ้ลอดช่องให้ปลอบใจทุกที
ช่วงท้ายๆ ของชั้นม.6 ทุกๆคนก็ขะมักเขม้นกับการนั่งเขียน Friendship ให้เพื่อนๆ เพื่อเก็บไว้เตือนความทรงจำ
ข้อความ นึงที่สลิ่ม นั่งอ่านทีไร แล้วต้องยิ้มอย่างมีความสุข ปนหยดน้ำตาจนถึงทุกวันนี้
“ เมื่อไหร่ที่มรึงมีความทุกข์ใจ เศร้าใจ กรูจะมีไหล่ไว้ให้มรึงซบ และพักพิงเสมอ” .....ข้างๆมี รูปวาดเด็กผู้หญิงหัวฟู “สลิ่ม” โดย ลอดช่อง กำกับไว้...
ทันใดนั้น ใจของสลิ่มห็หายวาบเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ต่อไปก็จะไม่เจอเพื่อนจอมทะเล้นคนนี้อีกแล้ว
เวลาที่ต้องการใครซักคนล่ะ จะมีมันมาอยู่ข้างๆอีกมั้ย
แล้วถ้าวันไหน มันตัดสินใจจะมีแฟนล่ะ เราจะ ยัง มีความสำคัญต่อมันอีกมั้ย
เอ.....แล้วเรา ไปหวงมันทำไมอ่ะ ............หรือว่า................
สลิ่ม ไม่รอช้า ตัดสินใจแล้วว่า วันที่รับใบประกาศนียบัตร จะต้องบอกถึงความรู้สึกนี้ ให้ลอดช่องรู้ ................
.............................................................................................................
นักเรียนชั้นม.6 ทะยอยเดินลงมาจากหอประชุม ด้วยสีหน้า เศร้าบ้าง ยิ้มบ้าง เพราะจะต้องจากเพื่อนที่รู้จักกันมาหลายปี
ไปอยู่ต่างถิ่นบ้าง ไกลกันบ้าง ตามแต่ใครที่ entrance ติดที่ไหนหลังจากร่ำลาเพื่อนๆ น้ำตาท่วมห้องกันแล้ว สลิ่ม รีบมองหาลอดช่อง
เอ...มันจะไปอยู่สนามบาสหรือเปล่านะ
นั่นไง...................
ตึก ตึก ตึก ...แฮ่กๆๆๆๆๆ
“ลอดช่อง ...ลอดช่อง...”
“เออ ว่าไง มรึง ตาบวมเลย พอดีรีบเดินออกมา คุยกะเพื่อนห้องอื่น เรื่องหอพัก ที่ ม.ช. น่ะ กะจะรอหน้าโรงเรียน”
“กรู มีไรอยากจะบอกมรึงอ่ะ”
“ ว่ามาๆ จะได้รีบกลีบบ้านกัน”
“ คือ.....คือ ....เอ่อ คือ........”
“เอ้า ไอ้นี่ จะพูดมั้ยเนี่ย ไม่พูดก็กลับบ้านเดี๋ยวไปคุยต่อบนรถก็ได้ จะมืดแล้ว”
สลิ่ม สูดหายใจลึก...พร้อมกับทำหน้า จริงจัง ( หน้าจริงจัง ....จริงๆ นะ)
“ คือ ..คือ กรู รัก มรึง อ่ะ”
“ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้บ้า พูดอะไรของมึง ดูทำหน้าเข้า ตลก ชิบ... ไป...กลับบ้านกัน”
เฮ้ย เดี่ยวดิ เฮ้ย .....(เสียง ในหัวสลิ่ม ดังก้อง )
(นี่กรู บอกรัก มรึงนะ ....แล้ว ไม่มีไรเกิดขึ้นเลยเหรอเนี่ย มันขำทำไมวะ)
ลอดช่อง เดินนำหน้า ไป พร้อมกับกวักมือเรียก
เฮ้อ ......................
มันจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย กรูรักมรึง ๆๆๆๆ ได้ยินมั้ยเนี่ยI’m gonna be Crazy !!!